Гэтак сказау Мiхась Рудкоускi пра сваю Бацькаушчыну, якую любiу, шанавау I апявау у сваiх вершах. Паэт шчыра любiу зямлю Скарыны i Купалы. любiу свой «росны чаромхавы краи-, 1нобiу Беларусь_,_ якая для паэ га была «свешай радасцю I скрухай». Ен як з матул~й чакау сустрэчы з роцнай старо, .кай, каб пагаварыць з бярозкам! i хвоям! пахоцзщь па двоогах-сцяжынках, энайсш гасцiннасць • шчырасць у доме земн~коу.
Кароткае жыццё пражыу Мiхась Рудкоускi. Але жыццё чапавека, ·а тым больш паэта, вымяраецца не колькасцю пражыгых гадоу, а гым, што эооблена за пражытыя гады. А зроблена паэгам нямала. Ён напiсау i выJЗ;J.У зборнiкi паэзii -Першыя вёрсты-, «Сiнiя Брар,ы». ссПозвы-, «У краi тым-, -векавечная Бацькаушчына», -Засцярога-, -Залатаавон».
Мiхась Рудкоускi нарадэiуся у вёсцы Вострау
Ганцавiцкаrа раёна 17 красавка 1936 года. Пiнскае педвучылiшча скончыу у 1955 годзе. Працавау настаунiкам у Кукаускай сямiгодцы Г анцавiцкаrа раёна, а затым — лiтсупрацоунiкам ганцавiцкай раённай газеты «Сянянская прауда». За гэты час скончыу эавочна фiлалагiчны факу ль тэт Брэсцкага педiнстытута. 3 1962 па 1981 год працавау старшым рэдактарам лiтаратурна-драматычных i музычных праrрам Брэсцкай студыi тэлебачання. У Саюз пiсьменнiкау быу прыняты у 1966 годзе. Шмат пераклау ён творау украiнскiх, польскiх i рускiх rsiсьменнiкау.
Памёр паэт 7 лiпеня 1991 года.
Будучы цяжка i безнадэейна хворым, Мiхась
Рудкоускi nрачытау сваю апошнюю малiтву. «Краю мой любы,
краю мой мiлы,
Як бы сус трэцц::~ з та бою хацеу! Ме’1 бы я сiлы, меу бы я крылы — Ураэ бы к табе па лS4цеу.
Каб прытулiцца да роднай зямлiцы Сэрцам збалелым i з думкай-жальбой. Вечным паклонам табе пакланiцца
1 развiтацца э табой.
Лёс уж.о лiчыць не днi, а хвiлiны … Рана … Так рана! … А хочацца жыць … Над анямелаю бухтаю сiняй
Зорка Вянера дрыжыць … »
Максiм Багдановiч i Мiхась Рудкоускi … Што ix яднала? Шчырая любоу да Бацькаушчыны, прага жыцця, паэзiя i … смерць. Заучасная. Пакутная. 1 «Апошняя
хорошая статья